ATRAKCJE ZIMOWE W MIĘDZYWOJENNEJ POLSCE

W międzywojniu narty były jedną (obok brydża i dancingu) z najpopularniejszych formą spędzania wolnego czasu. I nie ma w tym cienia przesady, biorąc pod uwagę fakt, że odkąd w 1899 roku uruchomiono linię kolejową łączącą Kraków z Zakopanem, miasto to stało się zimową stolicą Polski. Międzywojnie, czas, w którym Polska odzyskała niepodległość należy do najbardziej rozrywkowego okresu w dziejach Polski, a jako że ten stan rzeczy nie utrzymywał się zbyt długo (aż do wybuchu kolejnej wojny, w 1939 roku) tym bardziej zasługuje na uwagę i przyjemności z nim związane. Międzywojenne Zakopane miało do zaoferowania turystom znacznie więcej, niż dzisiejsze. Przede wszystkim wszechobecna bohema artystyczna, na czele z Witkacym, Boy-Żeleńskim, Samozwaniec, Pawlikowską-Jasnorzewską, Kasprowiczem, Iwaszkiewiczem, Przybyszewskim, a także wieloma innymi, przyciągała tłumy. Oprócz tego, naprawdę niewielu potrafiło oprzeć się urokowi i magii samego Zakopanego, małych restauracyjek i wielkich karczm usianych wzdłuż Krupówek, pokrytych śniegiem gór, monumentalnych i ekscytujących jednocześnie. Zakopane okresu międzywojnia to przede wszystkim jednak ludzie, którzy przyciągali jak magnes. Z tego też względu w tamtym czasie w kurorcie bawili się wszyscy: artyści, politycy i zwykli ludzie. A najpowszechniejszą rozrywką w okresie zimowym było oczywiście narciarstwo. Z chwilą nadejścia sezonu zimowego szał narciarski przybierał na sile. Najbardziej wytrwałym nie były straszne ani halne wiatry, ani marznięcie na kość, ani zamiecie śnieżne, pokrywające białym puchem wszystko, co napotkały na drodze. Od drugiej połowy lat 20.tych XX wieku można mówić o tym, że narciarstwo stało się modne a co za tym idzie, zaczęto organizować regularne kursy, powoływać do życia szkoły, które miały przysposobić uczestników do jazdy na nartach. Dużą sławą cieszyła się wówczas szkoła Zdzisława Ritterschilda, „nestora” polskiego narciarstwa, ucznia wielkiego Bilgeriego. Absolutnie pożądane, z uwagi na pozycję społeczną jaką się zajmowało, było pokazywanie się na modnych trasach narciarskich, dlatego też ani obecność Ignacego Mościckiego, ani słynnych aktorów czy aktorek, czy pisarzy, na czele z Antonim Słonimskim, nie budziła większych kontrowersji. Z nadejściem końca lat 20-tych XX wieku zaczęto się coraz bardziej jednak niepokoić liczbą przyjezdnych, odwiedzających Zakopane i stanem przyrody. W 1934 roku duże kontrowersje wzbudził także pomysł budowy kolejki na Kasprowy Wierch, ale z czasem i tę myśl zaakceptowano, licząc się z nieuchronnością pewnych następstw. Już w maju 1936 roku kolejka była gotowa do odbioru, co przyciągnęło jeszcze większe rzesze turystów, które z jednej strony wpłynęły pozytywnie na stan budżetu miasta, z drugiej zaś spotykały się z dużą niechęcią i dezaprobatą. Źródła: Archiwum NAC M. Łozińska, J. Łoziński, Narty, Dancing, Brydż w kurortach Drugiej Rzeczpospolitej, PWN 2010. Samanta Pleskaczyńska –...

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress